Lubelskie Towarzystwo Fotograficzne

 

Lubelskie Towarzystwo Fotograficzne zostało zawiązane na przełomie roku 1936 i 1937 przez grupę miłośników fotografii działających już od pewnego czasu w środowisku lubelskim. Część z nich wywodziła się z Towarzystwa Krajoznawczego, inni wspominają swoje początki w Kole Miłośników Fotografii przy Szkole Budownictwa, o którym pisze w „Dziejach polskiej fotografii” Ignacy Płażewski datując jego początki na rok 1930. Odnotował je także Marian Szulc w swojej Bibliografii (pozycja 819). Ówczesny Lublin był więc środowiskiem już dość ożywionym, o czym świadczy też „I Almanach Fotografiki Polskiej” wydany w 1934 roku, który w wykazie autorów uwzględniał szesnastu lublinian.

W gronie założycieli Towarzystwa byli artyści amatorzy a także profesjonaliści mający już wówczas na koncie udziały w wystawach krajowych i zagranicznych. Miesięcznik „Przegląd Fotograficzny” odnotował fakt powstania Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego w lutym 1937 roku, podając skład Zarządu i opatrując notatkę życzeniami „...najlepszego rozwoju i powodzenia”. Adresatami tych życzeń byli pierwsi członkowie Towarzystwa: Zygmunt Dobkiewicz (prezes), Zygmunt Grzywacz (sekretarz), Edward Hartwig, Władysław Kończak, Antoni Kozłowski, Stanisław Magierski (członek zarządu), Mieczysław Rotblit, Stanisław Szydłowski, Stanisław Szramowicz (członek zarządu), Wiesław Żarski (członek zarządu). Okres 1937-1939 jest opisywany w relacjach uczestników jako czas wytężonej pracy ale również znakomitej koleżeńskiej atmosfery. Cotygodniowe spotkania, prelekcje, dyskusje, dokształcanie się, wspólne obsyłanie wystaw i przede wszystkim wzajemna życzliwość stanowiły podstawę działania. Wówczas, w 1937 roku, we Lwowie ogłaszano już XVII-tą Doroczną Wystawę Fotografii Artystycznej. Lubliniacy wzięli w niej znaczący udział obok wybitnych autorów ze Lwowa, Poznania, Krakowa czy Warszawy. Środowisko artystyczne Lublina było zauważalne w skali Polski. Było też przyjazne wobec siebie. Artyści malarze z Juliuszem Kurzątkowskim i Zenonem Kononowiczem a także inni z grupy „Krąg” chętnie widzieli na swojej wystawie w lutym 1937 roku również prace lubelskich fotografików. W 1938 roku Lubelskie Towarzystwo Fotograficzne przyjęło obowiązki organizatora Wystawy Fotografiki Polskiej. Impreza ta, udała się nad wyraz zyskując pozytywne recenzje w fachowej prasie. Była też sukcesem artystycznym lubelskich fotografików. Prace wówczas wystawione w późniejszych miesiącach robiły karierę na salonach międzynarodowych. Wybuch wojny przerwał brutalnie tą działalność. Zaginęli ludzie, zaginęły prace. Tym, którzy przeżyli okupację niemiecką, przyszło znosić represje „władzy ludowej”. Postawy patriotyczne, tak niedawno kultywowane i inspirujące, teraz kwalifikowały ich jako „wrogów ustroju”. Lista strat powiększała się nieubłaganie. Pomimo tego, ci, którzy pozostali - wciąż przejawiali wrażliwość na piękno ziemi i ludzi oraz zamiłowanie do fotografii. W 1947 roku , kiedy jeszcze wydawało się, że jest nadzieja na kontynuację pierwotnych celów, skrzyknęli się, wybrali Zarząd, zorganizowali wystawę. „Lublin i Lubelszczyzna”- była to ostatnia wystawa przedwojennego LTF-u. Odbyła się ona w czerwcu 1947 roku. Gościny dla wystawy udzieliło, tak jak przed wojną, Gimnazjum im. Unii Lubelskiej przy ul. Narutowicza 12 (obecnie UMCS).

Jan Magierski – Historia najnowsza LTF

17 stycznia 1999 roku w Młodzieżowym Domu Kultury nr 2 w Lublinie, po kilkuletniej przerwie, doszło do wznowienia działalności Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego. Pierwszym prezesem po reaktywacji LTF został Grzegorz Pastusiak, a stałym miejscem spotkań stała się Świetlica Środowiskowa przy ul. Wieniawskiej. Podczas kadencji Andrzeja Borowca, LTF znalazł swoją stałą siedzibę w Wojewódzkim Ośrodku Kultury w Lublinie.

Obecnie Lubelskie Towarzystwo Fotograficzne zrzesza ponad 40 członków, czynnie uczestniczących w wystawach i konkursach fotograficznych organizowanych przez LTF oraz przez inne stowarzyszenia z kraju i z zagranicy. Do ważniejszych wystaw zbiorowych LTF należały: „Droga”, „Ku słońcu”, „Okno” i „Tryptyk” prezentowane w różnych galeriach Lubelszczyzny. LTF organizuje także plenery fotograficzne, których celem jest podnoszenie umiejętności fotograficznych członków Towarzystwa i dokumentowanie piękna krajobrazu oraz wydarzeń kulturalnych regionu. Członkowie LTF biorą udział w plenerach fotograficznych organizowanych przy okazji Festiwalu Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu i Poleskiego Lata z Folklorem we Włodawie. Nie mniej ważne są plenery odbywające przez cały rok na Roztoczu, Polesiu, w Muzeum Wsi Lubelskiej i Górach Świętokrzyskich. Efektem pracy członków LTF są liczne wystawy poplenerowe. Oprócz wystaw fotograficznych LTF prowadzi prelekcje i pokazy slajdów poświęcone zarówno technicznym aspektom fotografii, jak również prezentacji piękna regionu lubelskiego i otaczającego nas świata. W roku 2003, po wieloletniej przerwie, został wznowiony Ogólnopolski Konkurs Fotograficzny „Lublin, Lublinianie, Lubelszczyzna”. W 2004 roku w konkursie uczestniczyło 48 autorów, nadsyłając 281 prac. Jeszcze wyższy poziom Konkurs osiągnął w roku 2005. Komisarzem Konkursu jest wiceprezes LTF – Krzysztof Kuzko. Członkowie LTF organizują również konkurs „Zdjęcie miesiąca”, którego podsumowaniem jest cykliczna „Wystawa doroczna LTF”, organizowana pod opieką skarbnika Towarzystwa – Waldemara Nowińskiego.

Spotkania członków Lubelskiego Towarzystwa Fotograficznego odbywają się w każdą środę miesiąca o godzinie 1800 w galerii Wojewódzkiego Ośrodka Kultury przy ulicy Dolnej Panny Marii 3 w Lublinie.

Lubelskie Towarzystwo Fotograficzne zaprasza na wystawę fotografii „ONO” Pawła Błachnio

Wernisaż 28 maja 2008 roku, godz. 18.00, WOK, ul. Dolna Panny Marii 3

Wystawę można oglądać do 6 czerwca 2008 r.

ONO tytuł wystawy debiutanckiej Pawła Błachnio. Wystawy przygotowywanej powoli, z duża dozą analizy i przemyśleń. Tytuł krótki, jednoznaczny – jednocześnie niczym ogromna powieść bogaty w treści emocjonalne o wielorakim zabarwieniu emocjonalnym. Autor znakomicie panuje nad własnymi emocjami podczas realizacji projektu (modne określenie!). Zredukował zbędną barwę dzieciństwa do pięknych odcieni czerni i szarości. Sprowadzona do minimum głębia ostrości nasyca fotografie Pawła cudowną poetyką odbioru, wręcz zmusza widza do wędrówki po meandrach własnych wspomnień, przeżyć i marzeń zarazem. Świadomie wykonane ciasne kadry pozbawiają widza zbędnych elementów otoczenia z jednoczesnym nasyceniem naszej duszy czymś niezwyczajnie zwyczajnym – wszechpotężną dawką miłości do dziecka. ONO odwdzięcza się nadobnym – odzwierciadla to głębia jego wzroku.

ONO efekt miłości dwojga stawia przed każdym z nich codziennie sprawdzian potęgi uczuć: macierzyństwa, ojcostwa. Tak jak codzienność podnosi poprzeczkę wymagań stawianych rodzicielstwu, tak w każdym z kolejnych fotogramów odczytuję wzrost emocji relacji międzypokoleniowych.

Paweł Błachnio swoimi fotografiami pisze piękny hymn miłości budzącego się życia. Wystawa powstała z miłości pięknej, przepełnionej najczystszą formą zauroczenia nowym życiem. I tak jak miłość jest fantastycznym, wzniosłym, niezbędnym uczuciem dla człowieka, tak piękna jest wystawa Pawła. Śliczna rzec można – kompletnie zamknięta krótka opowieść wynurzająca się zza woalu opiekuńczego, świadomego kokonu rodzicielstwa.
                                                                                                                                                        Krzysztof anin Kuzko

www.ltf.org.pl